PLAKAT

Lut 01 2015

Plakat był zawsze najatrakcyjniejszym środkiem reklamy. Reprezentuje on ogół reklamy, chociaż nie oferuje już tak często ani tak intensywnie jak dawniej jakiegoś produktu lub pomysłu. Wychodzi naprzeciw człowiekowi na ulicy i spełnia w ten sposób obok swego właściwego zadania reklamowe­go także zadanie estetyczno-etyczne, przede wszystkim wobec tych ludzi, którzy nie odnajdują drogi do sztuki przez duże S. Zbiorową ekspozycję plakatów — oczywiście dobrą, chociaż niestety dość rzadką — nazywa się słusznie galerią uliczną. Pla­kat wielkoformatowy, przede wszystkim przy dro­gach i na parkanach obok budów, reklama na ścia­nach domów i reklama świetlna są możliwościami reklamowymi kształtowanymi na tej samej zasa­dzie co plakat.

No responses yet

STAN FRUSTRACJI

Mar 17 2015

Stan frustracji — wywoływany podczas ekspe¬rymentu przez stawianie badanym osobnikom za¬dań ** przerastających ich siły, na przykład zbyt trudnego dyktanda, osłabia zdolność zapamięty¬wania tego, co prezentowano na ekranie, z jed¬nym wszakże wyjątkiem: treści agresywne zapa¬miętywane są w takich przypadkach o wiele sku¬teczniej. Dzieci zapamiętują zresztą o wiele więcej agresywnych treści, niż można by sądzić obser¬wując je podczas eksperymentu. Dzieci, które otrzymywały w nagrodę słodycze, potrafiły wy¬mienić i zademonstrować o wiele więcej widzia-: nych uprzednio czynów agresywnych, niż to de¬monstrowały w czasie samorzutnej zabawy, nieza¬leżnie od tego, czy pokazywano im je w wersji,, w której agresja została ukarana, nagrodzona lub pozostała bez konsekwencji.

No responses yet

RODZAJ REAKCJI

Mar 17 2015

Reakcja taka nie ogranicza się jednak do osób, które doznały krzy­wdy. W równym stopniu wyzwalały agresywność także inne postacie stresu, jak głośny i nieustający hałas, przebywanie w zatłoczonym i ciasnym po­mieszczeniu itp. Można więc z dużym prawdopo­dobieństwem założyć, że stresotwórcze warunki współczesnego życia w wielkich aglomeracjach miejskich wpływać mogą na aktywizowanie i potę­gowanie skłonności do agresji, wywoływanych przez agresywne widowiska. Podobny wpływ mogą mieć zjawiska atmosferyczne: męczące upały lub wichury, dalej — narkotyki, przeżywane przez ludzi problemy osobiste i wszelkiego rodzaju lę­ki, a wreszcie kryzysy i napięcia polityczne, po-‚ czucie stałego zagrożenia wojną atomową czy niebezpieczeństwem „agresji komunistycznej”. W warunkach stresu agresja zaobserwowana w środ­kach przekazu może wywołać stany agresywnej pobudliwości, które w innym wypadku nie ujaw­niłyby się lub nie zrodziły w ogóle.

No responses yet

KOLEJNA OKOLICZNOŚĆ POBUDZAJĄCA

Mar 17 2015

Niewąt­pliwie obraz przeszywania strzałą z łuku w sta­rożytnym Egipcie stwarza w tym względzie mniejsze możliwości niż strzał z pistoletu, ale tylko w kraju takim jak Stany Zjednoczone, gdzie broń palna jest zakorzeniona w kulturze, powszechna w użyciu i łatwo dostępna. W Polsce z kolei strzał z pistoletu może mieć wpływ mi­nimalny, znacznie mniejszy niż scena przebijania nożem lub ogłuszania drągiem. Kolejną okolicznością pobudzającą agresywne reakcje jest stan emocjonalny jednostki oglądają­cej widowisko. We wszystkich niemal badaniach osoby będące uprzednio obiektem ataków, zwła­szcza niesprawiedliwych, a więc znajdujące się w stanie frustracji, znacznie częściej i w więk­szym stopniu reagowały agresywnie po obejrze­niu agresywnego spektaklu.

No responses yet

DALSZE EKSPERYMENTY

Mar 17 2015

Dalsze eksperymenty, polegające na kojarzeniu sytuacji, nazwisk, podobieństwa fi­zycznego itp., potwierdziły dotychczasowe wyniki badań. Na ich podstawie można uznać za prawdo­podobne, że grupy rasowe, etniczne czy polityczne, na przykład Murzyni, Włosi lub komuniści i osoby należące do tych grup, będące w widowiskach te­lewizyjnych celem i obiektem agresji, mogą na za­sadzie skojarzeń wzbudzać agresywne reakcje tylko z racji swojej przynależności grupowej. Oczywiście stany agresywne wywołać może wiele innych czynników występujących w pro­gramach telewizyjnych, które identyfikowane są przez telewidzów z rzeczywistymi sytuacjami. Im bardziej realistyczna sytuacja, tym większe praw­dopodobieństwo uruchomienia skojarzeń.

No responses yet

POWSTANIE SKOJARZEŃ

Mar 17 2015

Skojrzenie takie jest w stanie uruchomić, agresywne działania nawet u osób, które bezpoś­rednio po obejrzeniu agresywnej sceny nie wyka­zywały agresywnych emocji. Oto na przykład pod­stawiony osobnik znieważał dwie grupy studen­tów. Jedna z tych grup widziała w nim zwykłego współtowarzysza studiów, druga zaś członka bok­serskiej reprezentacji uniwersytetu. Połowa człon­ków każdej grupy obejrzała później krótki film pokazujący brutalny mecz bokserski, a druga po­łowa — film o treści neutralnej. Kiedy później uczestnicy eksperymentu, owe elektrowstrząsy,o   których była wyżej mowa, mogli wobec tego osobnika zastosować, najwięcej najboleśniejszych wstrząsów zadawali mu ci, którzy – oglądali scenę meczu, a przede wszystkim ci, którzy poza-tym podstawionego osobnika brali za boksera. Skoja­rzenie osoby uczestniczącej w agresywnym wido­wisku z obiektem własnej agresji rozpala agresywne uczucia.

No responses yet

WYWOŁANIE IMPULSÓW

Mar 17 2015

Sam fakt jednak wywoływania tego rodzaju impulsów wskazuje już na niebezpieczeństwo potencjalnego narastania w społeczeństwie nastrojów agresywnych, które mogą się ujawnić dopiero wówczas, gdy powsta­nie po temu okazja. W pewnych wypadkach bo­wiem, do czego jeszcze powrócimy, możemy mieć do czynienia z okolicznościami, w których agre- ‚ sywne działanie będzie w subiektywnym rozu­mieniu ludzi usprawiedliwione i usankcjonowane. Jakie okoliczności mają wpływ na zwiększenie lub zmniejszenie prawdopodobieństwa rozbudze­nia emocjonalnej agresji i przeniesienia jej ze sfe­ry fikcji do rzeczywistości? Zwiększenie następuje łatwiej wówczas, gdy określona sytuacja życiowa pozwala jednostce identyfikować się z sytuacją, wydarzeniem lub osobą zapamiętaną z życia lub ekranu.

No responses yet

POWSTAŁE ZASTRZEŻENIA

Mar 17 2015

Te z nich, które poprzednio obejrzały scenę bójki na noże z filmu Buntownik bez potrodu (Rebel without a Cause), stosowały silniejsze elektrowstrząsy niż te, które obejrzały oświatowy film o sztuce. Eksperyment udowodnił, że nie tyl­ko dzieciom, ale i dorosłym udziela się obserwo­wana agresywność, że wywołane reakcje nie mu­szą mieć nic wspólnego z naśladownictwem akcji filmu ani czynów obejrzanych w naturze, oraz że nie ograniczają się one do działań symbolicznych, jak bicie lalki, lecz przenoszą się na czyny spra­wiające rzeczywisty ból. Eksperyment ten bu­dzić może zastrzeżenie, ponieważ zadawanie bólu miało w tym wypadku społeczną sankcję, służyło bowiem — w odczuciu badanych osób —społecz­nie użytecznemu celowi, w związku z tym ekspe­ryment w dalszym ciągu nie wyjaśnia problemu,czy oglądane sceny gwałtu lub przemocy mogą pobudzać normalnych ludzi do czynów agresyw­nych, sprzecznych z normami społecznymi, a o ta­kie przede  wszystkim chodzi.

No responses yet

IDENTYCZNE WYNIKI

Mar 17 2015

Identyczne wyniki przyniosły eksperymenty z młodzieżą i dorosłymi. Grupa badanych osób poin­formowana została, że uczestniczy w eksperymen­cie dotyczącym wpływu stosowania kary na pro­ces przyswajania wiedzy, a poszczególni uczestnicy proszeni byli o naciskanie guzika, za którego po­średnictwem wymierzana była kara w postaci sil­nych elektrowstrząsów. Oczywiście osoby badane nie wiedziały, że ów pedagogiczny eksperyment był sfingowany, wstrząsy pozorowane, a ofiara udawała tylko ból. Poinformowano je, kiedy od­powiedzi ofiary były fałszywe i kiedy mają na­ciskać guzik, ale nie mówiono, jak długo mają naciskać zadając mniemany ból. Według założeń eksperymentu dłuższe lub krótsze naciskanie gu­zika miało uzewnętrznić stopień agresywności po­szczególnych grup osobników poddanych bada­niom.

No responses yet

OCENIAJĄC ZACHOWANIE

Mar 17 2015

Oceniając zachowanie dorosłego bijącego lalkę, dzieci były świadome niewłaściwości takiego po­stępowania, a mimo wszystko naśladowały je. Analogiczny eksperyment, przeprowadzony w ten sposób, że filmy zastąpiono obserwacją rzeczywi­stych działań, przyniósł identyczne rezultaty. In­ne eksperymenty, oparte na filmach rysunkowych o    agresywnej treści, trudnej do bezpośredniego imitowania, potwierdziły, że gwałt oglądany, na ekranie pobudza’ do agresywnych działań (agre­sywnej zabawy i agresywnego wyrażania się) znacznie wybiegających poza bezpośrednie naśla­downictwo. Stwierdzono również, że dzieci naśla­dują zazwyczaj te osoby, do których czują sympa­tię, w przypadku jednak zachowania agresywnego naśladowanie jest niezależne od stosunku emocjo­nalnego dziecka do osoby-modelu.

No responses yet

Older »